Prowadzi przydenny tryb życia, ale często pływa w toni wodnej. Osiąga zwykle 1,5-3,3 m długości i waży od 86 do 217 kg. Ma owalne ciało i szeroki otwór gębowy. Bok ciała, na którym znajdują się oczy, ubarwiony jest brązowo, czarno lub zielono, a bok przeciwległy - biało. W pewnych okolicach - z powodu nadmiernego odławiania - jego liczebność gwałtownie spadła.

Zwykle halibuta można spotkać na głębokości ok 300m, lecz zamieszkuje on również głębiny do 1000m. Szcęsliwie mniejsze osobniki takie do 70kg zapuszczają się na wody płytsze.

Najważniejsze tarliska halibuta białego znajdują się na południowych zboczach podmorskich grzbietów między Szkocją a Grenlandią, u wybrzeży Nowej Funlandii i Norwegii.
Tarło odbywa się między grudniem a kwietniem, gdzie samica w głębinach składa ok 3.5mln jaj.

Sezon połowu halibuta trwa od marca do pażdziernika, lecz w niektórych regionach może być nieco inny, lecz najlepsze wyniki uzyskuje się w marcu.

Oczywiście do połowy halibuta niezbędna jest mocna wędka z multiplikatorem oraz solidną plecionką. Przynęty podajemy na różne głębokości, od poziomu dna nawet do 20m nad dnem.

Naturalnym pożywieniem halibuta są krewetki, głowacze, dobijaki, gromadniki, śledzie, dorszowate, głowonogi, i skorupiaki. Jako przynęte jednak najlepiej używać całych makreli, oraz płatów rybnych. Jako przywieszki można zastosować duże gumowe rybki.

Zestaw końcowy powinien składać się z mocnej stalowej linki, o długości ok 1m i średnicy 0.8-0.9mm zakończonej solidnym hakiem lub kotwiczką

źródło wikipedia.pl, wielki atlas ryb